Het levensverhalenboek
Het levensverhalenboek, waarin homoseksuele Lelystedelingen vertellen over hun leven en hun seksuele geaardheid/identiteit, breidt zich nog steeds uit. Er zijn inmiddels acht verhalen vastgelegd. Naast de verhalen, zijn er per ‘verteller’ prachtige foto’s gemaakt, die uiteindelijk ook in het boek zullen verschijnen. Het boek wordt geschreven door Katelijn Berghoef en is nog volop in ontwikkeling. Wij hebben Katelijn gevraagd om een stukje te schrijven over haar ervaringen en beleving bij het schrijven van het levensverhalenboek.
Katelijn:
‘Bijna twee jaar geleden had ik een sollicitatiegesprek bij Bureau Gelijke Behandeling. Hoewel ik onder de indruk was van het Bureau en mijn gesprekspartners, haakte ik af voor de rest van de sollicitatieprocedure omdat ik de afstand Amsterdam (waar ik woon) – Lelystad te ver vond om dagelijks heen en weer te reizen. Blij verrast was ik toen ik een paar weken later de vraag kreeg of ik voor het Koploperproject levensverhalen wilde opschrijven van mensen die in Lelystad woonden en homoseksueel, biseksueel of transgender zijn. Ik zei ja en een paar weken later reed ik voor mijn eerste afspraak opnieuw Lelystad binnen.
Ondertussen heb ik met zeven mensen uitgebreid gesproken. Het zijn stuk voor stuk indrukwekkende ontmoetingen geworden, waarin de geïnterviewden openhartig over hun leven hebben verteld. Ik heb wel eens getwijfeld of het niet onhandig is dat een heterovrouw deze verhalen schrijft. Ik hoor mezelf soms echte (best onnozele) heterovragen stellen, waar ik me dan meestal achteraf een beetje voor geneer, maar waardoor ik wel antwoorden krijg die dingen duidelijker maken voor mij. Het zou mooi zijn als ook Lelystadse heteroseksuelen het boekje lezen en meer begrip krijgen voor holebi’s (nieuw woord voor mij, geleerd in mijn eerste gesprek!) in Lelystad.
Voorbeelden van echte heterovragen? ‘Hoe gaat dat dan, dat je erachter komt dat je op vrouwen valt?’ Of aan een biseksuele jongen: ‘Zie je jezelf uiteindelijk met een man of met een vrouw?’ En aan de vrouw die tot een paar jaar geleden als man door het leven was gegaan vroeg ik: ‘Je was als man geen homo, ben je als vrouw nu een lesbienne?’ Dit gesprek, met een Grieks-Amerikaanse transgender vrouw, heeft me overigens diep geraakt. Door het feit dat zij in het verkeerde lichaam geboren was, heeft zij onmenselijke keuzes moeten maken – tussen haar geluk of haar kind, bijvoorbeeld. Het gesprek daarna sprak ik met de voorzitter van de Stichting Krijgsmacht en Homosexualiteit en die verwoordde het zo: ‘Van de moeilijkheden die transgenders tegenkomen, hebben normale stervelingen geen weet.’ Ik denk dat hij daar gelijk in had. Als heterovrouw, kind van progressieve ouders en inwoner van Amsterdam dacht ik dat homo’s ondertussen al wel ‘gewoon homo’ waren. Het is me tegengevallen hoeveel intolerantie homoseksuelen deze dagen nog tegenkomen. Volgens de mensen die ik gesproken heb, wordt dat de laatste tijd juist ook weer erger. Als heterovrouw, kind van progressieve ouders en inwoner van Amsterdam dacht ik dat homo’s ondertussen al wel ‘gewoon homo’ waren. Het is me tegengevallen hoeveel intolerantie homoseksuelen deze dagen nog tegenkomen. Volgens de mensen die ik gesproken heb, wordt dat de laatste tijd juist ook weer erger.
Reden te meer om een mooi, toegankelijk boekje te maken, dat door zoveel mogelijk handen zal gaan en hopelijk harten zal raken. Daarbij wordt ik bijgestaan door Joren Frielink, die prachtige portretten maakt van de geïnterviewden, die bij de verhalen in het boekje zullen komen te staan. Het is overigens nog wel moeilijk gebleken om mensen te vinden die met naam, toenaam en seksuele geaardheid in de publiciteit willen treden. Daardoor heeft het boekje al wat vertraging opgelopen. Bent u, of kent u iemand waarvan u vindt dat die niet mag ontbreken in dit boekje? Neem contact op met Bureau Gelijke Behandeling!’
